Op 30 juli 1963 te Utrecht mijn moeder gave me birth (ik vind bevallen zo´n stom woord!). Tot mijn 9e levensjaar heb ik in Deventer gewoond waar ik in een groot gezin met mijn moeder en mijn zusje Marieke en mijn neefje Jan Willem bij mijn opa en oma opgroeide. Mijn moeder leerde mijn vader kennen en in 1972 zijn mijn ouders getrouwd en gingen wij in Capelle aan den IJssel wonen, in de ‘Chinese muur’: Schermerhoek 411, 7e etage. We kregen er nog een oudere zus bij Yvonne. In 1975 kregen mijn ouders een eengezinswoning aangeboden op de Dakotaweg 9. Al snel leerde ik daar mijn overbuurmeisje kennen: Jolanda Driessen. Tot op de dag van vandaag heb ik contact met Jolanda. In 1975 ging ik naar het Emmauscollege in Rotterdam. In 1979 leerde ik daar Annemarike Sparnaaij kennen. Met haar heb ik nog steeds een heel fijn contact. In 1981 zijn wij beiden geslaagd voor het HAVO diploma met een reisje naar Rome als afsluiting. Het leven gaat door en in 1988, ik woonde net 2 jaar op mijzelf aan de Grote Beer 557 Rotterdam leer ik mijn huidige man kennen Patrick Engels. Wat bleek hij zat ook op de MDS waar ik na de HAVO naar toe ging, weliswaar drie klassen hoger. Nooit opgevallen nou ja eigenlijk wel. Hij was die arrogante jongen met zijn rode coltrui! Patrick komt bij mij in wonen, een klein appartementje met loggia zonder balkon. Wij groeien hier uit en zijn op zoek naar andere woning. Via Dick Ruseler Makelaardij (waar ik van 1984 tot 1988 heb gewerkt) en mijn ex-collega Elly Vermaas (nog steeds heel fijn contact mee) bezichtigen we een eengezinswoning in Rotterdam-Zevenkamp. Op zich best een aardige hoekwoning, maar behoorlijk donker van binnen. We doen een bod en oh wat slapen wij slecht die avond. Zevenkamp is niet de meest fijne wijk. Uiteindelijk de boel afgeblazen met behulp van Elly pffff. Was ff spannend. De zoektocht gaat verder maar we kijken nu meer naar appartementen. We stuiten op de Herman Gorterplaats 273 (12e etage), een ruime woonkamer en zicht op Rotterdam. Als dan toch in een flat dan ook hoog. We wonen daar fijn. Mijn pappie heeft in de eerste de badkamer verbouwd en natuurlijk de overige klusjes gedaan. Emillienne, moeder van Patrick behangt de slaapkamers. Later komt er een nieuwe keuken die papa Jan plaatst. Fijnere hulptroepen kunnen we ons niet wensen. Volgens Patrick was de woonkamer een balzaal met een glanzend Bruynzeel parketvloer. We hebben daar van 1993 tot 1999 heel prettig gewoond. Dicht bij het metrostation Slotlaan. Ik word ziek in 1997. Psychoses volgen elkaar op. Diagnose: bipolair. Ik beland bij de Bavo . Mijn werkgever Robeco gaat hier zeer coulant mee om en besluit om mijn werkzaamheden over te dragen aan een nieuwe collega. Dit betekende eigenlijk degradatie. Achteraf was dit een juiste beslissing. Maar dat kan je uiteindelijk achteraf bevatten. Mijn brein zei ik wil zo graag weer zo snel mogelijk aan het werk., dat was achteraf te snel. Langzaamaan ga ik weer werken, parttime en opbouwend. Ik mag weer meedraaien op de PZ-administratie. We lopen regelmatig door de wijk Middelwatering en ons oog valt op de dichtersbuurt. Woningen van rond 1960, leuk wijkje met veel bomen. We doen een bod op de Bilderdijkstraat 18. Wij mogen het huis kopen, wel een trieste zaak omdat de eigenaresse jong is overleden, haar man al veel eerder en ze laat twee jonge kinderen achter. Dus we hebben te maken met de erfgenamen. De inboedel wordt, logischerwijs, meeverkocht als ook de garagebox achter op het plein. Wij zijn er heel blij mee en verhuizen, met behulp van familie en vrienden, in juli dat jaar. En gek genoeg kijkt onze slaapkamer uit op de Herman Gorterplaats. We wonen daar tot 2021.
NOG AANVULLEN MET
verbouwing buren